Psalm 8


Ver van alles en niks af; ver verby die groen ewige velde en die blou horison, aan die agterkant van die bloedige son, netjies aan die voet van ‘n berg, daar staan ek.

Kraaie skreeu deur die lug. Uile sit hoog in bome en gluur my met geel oë aan. Mense stamp verby my. Die wind waai woes en die wêreld draai.

Ek is tog nie eensaam nie. Al is ek alleen. Want êrens binne my, in die binneste van my denke, knaag iets aan my wete. Ek onthou weer my oupa se Griekwapsalms.

Psalm 8:

Jirre, dasie ‘n lantie so ver of woes geleë,

sos die sandland wat U nou vir my kom gjee,

want selfs in hierie droë annerlikeit

groei die gemsbokkomkommer van U se heerlikeit.

Die wind gaan lê. Mense glimlag saggies as hulle verby stap. Die uile verdwyn soos die son wakker word. Voor my kom sit ‘n Kwikkie en herinner my aan ‘n vriendin se geselskap. Iemand kom fluister vir my hart:

Psalm 24

Die aarde, my broerse, die is die Jirre s’n.

 

En die wêreld en alles daar in was soos dit moes wees.

 

Advertisements

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out / Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out / Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out / Verander )

Google+ photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google+. Log Out / Verander )

Connecting to %s

WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: