Verklaar vir my…

Ek pak ‘n nuwe uitdaging aan… om elke week een of ander iets neer te krabbel met DIE WOORD VAN DIE DAG.

Haai, voel jy nie nou weer die peinsende nostalgie van Afrikaanse hoërskool periodes nie?

In iedere geval, hier volg die woord, so gaaf geborg deur Die Verklarende Afrikaanse Woordeboek, sonder dat hulle dit weet.

Knirp, ge-. ‘n Skril, knersende geluid maak, tjirp.”

 

BV.

Grahamstad het ontdooi na die nag se gespuis gaan slaap het,

Die son reflekteer suutjies sy lig op die verlore straat-lêende bottel wyn

 

en die windjie knirp deur die tonneltjie strate.

 

Êrens kruip studente terug in die bed

met ‘n tjirpende kopseer van babbelas en verlate.

 

Maar natuurlik is daar baie ander voorbeelde wat veel beter is, soos die geknirp van ‘n wiskunde onderwyser, of die geknirp van ‘n moedelose ma,

Maar so waar! Hierdie was vir my nou heel toepaslik op vandag.

 

Lekker knirp.

 

 

 

 

Advertisements

Konkreet

Hy syl deur. Die oggend dou tref sy gesig met ‘n krampende klap. Die muur voor hom het ‘n graffiti litteken van rooi en groen. Hy gee ‘n sug van geluk- die eerste ding wat hy vandag sien is kleur: ‘n geluk bringertjie.

Hy trek gister se klere versigtig uit sy rugsak uit. Hy plaas dit sorgvuldig langs die gat neer. Die wind van die karre help darem om dit vinniger droog te kry. Voel-voel gly sy hande oor sy gesig en hy besluit om nog ‘n dag sonder skeer te gaan, maar hy sal vanaand moet plan maak. Die lemmetjies is effens geroes en die polisie word agterdogtig as mens so lank staan en staar in ‘n winkelvenster in.

Sy bo-lyf is kaal en die jong studente gaap hom aan van uit hulle motors uit. Hy draai vinnig om. Hy trek sy knopies hemp aan en steek dit in sy denim in. “Ek het seker gewig verloor”, dink hy aan homself terwyl hy sy belt vasmaak op die laaste gatjie. Sy hare hoef hy nie te kam nie, sy gesig sal hy gou voor werk kan was.

Hy vou die oranje Sappi-sak oop en gaan sit om sy skoene te poets. Sy mond vorm ‘n tuit en ‘n spoegie val op elke skoen terwyl sy hand eentonig vryf-vryf. Die nat sokkies brand sy koue vel. Een vir een syl sy voete deur die opening en hy trek die veters styf.

Die verkeer word besiger. Die groot horlosie van ‘n klein bruin en swart kar laat hom skrik. Hy pak weer vinnig sy rugsak in en draf by die straat af.

Hy syl deur die karre en loop verby ‘n stalletjie. Ontbyt.

“How much?” Vra hy vir die vrou wat die skyfies uitpak en haal ‘n paar sente uit. Hy vat die pakkie terwyl sy die sente tel en sy kleingeld terug stoot.

Twee strate af en hy voel die koue van die wind wat by sy broekspyp inglip. By die petrolstasie glip hy vinnig by die badkamer in en was sy gesig. Sy kollega het gesê om hier te wag, hy sal hom daar ontmoet. Sy voet stut hom teen die klam muur. Hy wil ‘n wyle dut- die vroeg-oggend is altyd vir hom die langste tyd van die dag. Maar MJ kom oor die pad aangedraf. Hy steek sy hand uit en kry ‘n vriendelike handdruk.

Hulle loop weer die badkamer in en MJ haal die potjie wit verf uit. Stelselmatig vryf hulle die verf oor mekaar se gesigte. “Moenie beweeg nie,” raas MJ, “anders kraak die verf.”

Hulle loop uitdrukkingloos by die badkamer uit en af in die straat in. Die son begin skerp reflekteer teen die hoë glas geboue en verblind hom elke nou en dan. Uiteindelik vind hulle ‘n oop verkeerslig net om die hoek van die Universiteit.

Die lig slaan rooi. Hulle kyk na mekaar maar glimlag nie. Die verf moet heeldag hou.

Hulle klap twee keer en begin hulle dansie. Na ‘n paar kere werk hulle die tyd van die verkeerslig uit  en sny die roetine met ‘n paar sekondes sodat hulle nog rondtes verby die karvensters kan maak.

Party glimlag en gee kleingeld. Ander trek hulle skouers op. Baie kyk net stip voor hulle uit terwyl die motors al kwaaier brom, tot die lig groen slaan en die wind weer verby waai van die vinnige versnelling.

Vanaand kruip hy weer terug. Tot die eerste lente reën neerval en sy slapende-lyk stadig by die waterdrein laat uit syl.

Môre oggend soek die gapende studente na die man sonder die hemp, maar hy is nêrens op die straat te vind nie. Die lig slaan groen en hulle snel verby die rooi en groen “freedom” graffiti vir nog ‘n dag van lesings by Wits.

 

 

Oos, Wes, Tuis… bes?

Hierdie is so ‘n oordrewe clichè, ek koes selfs vir die gedagte van dit.

Groot word is moeilik.

Ek soek vir ‘n woonstel, in Stellenbosch, by die een Universiteit wat ek nie by aansoek gedoen het nie. Die tragiese storie is die pryse wat veel goedkoper is in Grahamstad, by die een Universiteit wat ek van vroeg af besluit het om by aan te sluit. Groot fout.

Of was dit?

Wat okal.

Die volgende probleem is natuurlik meubels. ‘n Woonstel self is heel nutteloos sonder al die wonderlike meubels waarmee ek dit wil versier. Dit is hier waar ek besef het, ek het niks nie. Alles is my ouers s’n.

Ek hou ook nie van die algehele slegte ekonomie van Suid Afrika nie. Die staal-staak help ook natuurlik baie in daai geval, omdat my pa ‘n ingeneur is. En die goewerment doen ook hulle werk en werk vir die mense, nie teen hulle nie.

‘n Paar jaar terug was ek die persoonifikasie vir die Afrikaanse-idioom: uit die mond van die suigeling.

Ek was 9, met ‘n pop op my heup, selfoon op die oor, hard aan die gesels met ‘n denkbeeldige vriendin oor die sake van die land en hoe my denkbeeldige man sukkel met werk. Natuurlik het die nuwe baby nie veel gehelp met omkostes nie (daardie tyd was dit nog modderkoekies en blare vir aandete).

10 jaar later.

Daar is net nog nie ‘n nuwe baby nie. Waarvoor ek, lyk dit vir my, ‘n prys behoort te verdien in vergelyking met vandag se (cringe) kinders,

Ook nie ‘n man nie, daar is nooit een nie. Nie dat my man ‘n goeie werk in hierdie wonderlike land sou kon kry nie.

Die punt van hierdie uiterste negatiewe blog-post is die volgende:

Ek is bang. Want vir eens in my lewe word niks op ‘n goue bord vir my gegee nie. (Ja goud is kitch, maar… nie die punt nie.)

Op ander minder belangrike punte, is ek amper negentien en ek voel heeltemal te bewus van ekonomiese toestande en slegte goewermente en (ek weet nie of ek hierdie mag sê nie) slegte presidente.

Studente lewe is nie alles maanskyn en roosblare nie. Genade selfs my taal is ouderwets.

Maar, omdat ek altyd sal lief bly vir my ongelooflike beeldskone land, en omdat ek weet my God sal voorsien.

My kraan het nog water, my elektrisiteit is nog aan die gang. En die internet werk ook net hard genoeg sodat ek ‘n positiewe, lekker skop liedjie kon post.

Volgende op die blog is ‘n lietjie van Edward Sharpe and the Magnetic Zeros met die heel gepaste titel: Home

 

 

 

WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: