Jakarandastad


Oupa’s se boekrakke is altyd indrukwekend. Skraal van boeke en tog vind mens se hande altyd ‘n boek of twee wat tot nou toe jou hande vermy het.

Op ‘n dag- na ek deur die verskeie skoendose vol ou kiekies gekyk het, ontdek ek ‘n vaal ou groen hardeband boekie. ‘n Ene Audrey Blignault se naam is fyn ingedruk op die voorkant met ‘n eenvoudige voëlhokkie as illustrasie. Natuurlik kan my taal-liefhebbende hande nie dié boek vir langer vermy nie. Suutjies gaan sit ek op Oupa se rusbank- daardie een langs die draadloos wat so lekker sag gesit is. My hande gly oor die growwe materiaal. ‘Die Vrolike Lied’.  Selfs die titel is opwindend.

Die eerste verhaal vertel van ‘n Amanda en Johan wat deur die strate van Pretoria ry terwyl klein pers Jakaranda blommetjies saggies neerval op die silw’rige straat. Jakaranda beteken ‘vrolike lied’, laat weet sy ons graag.

Een van die redes hoekom ek juis dié Universiteit gekies het is in ‘n hoop dat die pers van Rhodes ook my vrolike lied sou verseker. Ek het natuurlik ‘n groot verbeeldingsryke droom gehad dat ek ‘n suksesvolle joernalis sou word- net om hier te besef joernalistiek is baie meer as net mooi stories skryf. En ek is toe nooit een wat veel hou van die limelight nie.

Daarom pak ek my tassies in ongeveer 2 weke. 2015 merk die jaar waar ek Pretoria toe trek op avontuur na die stad van vrolike liedjies om Afrikaans verder te studeer. Engels, Zoeloe en Duits ook. Nagraads hoop ek vir ‘n Honeurs in Afrikaans of Multimedia, en ‘n lekker ou onderwys diploma: want kinders is vrolike note wat my bladmusiek van ‘n lewe net kan verbeter.

In alle eerlikheid gaan ek Grahamstad mis. Die onvoorspelbare weer minder as die vriendinne en vriende wat ek die afgelope 2 maande gemaak het. Tog weet ek- tenspyte van die vriendskap wat ek eindelik ontdek het in hierdie afgebakende wêreld- kan ek nie alles swot wat ek so groot passie voor het nie.

Okay in volle eerlikheid verlang ek te veel na die familie van my- en miskien is klein dorpies nie so sprokie-agtig soos elke GetAway dit laat klink nie.

En wie weet wat God in my meesterstuk ingewerk het. Hy is heel onvoorspelbaar- net soos my Oupa se boekrak. Dalk vind ek ‘n hoofstuk of twee wat alles heel harmonies konnekteer.

Tot dan sal ek my vrolike lied self begin speel. Dit gesê, die Musiek Departement, het ek onlangs ontdek, laat mens toe om te tokkel op die Grand Piano wat in al sy glorie in ‘n klankdig kamer staan.

Ah! Studeer vir eksamen? ‘n Vinnige Mozart het nog nooit enige skade gerig nie. Het dit…?

 

Advertisements

One thought on “Jakarandastad

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s