Onweer


As die wolke so hang – swaarmoedig hang asof die grys van verdriet neersak op natuur se bewussyn- waai die wind van wete weer deur my. Ek probeer skuiling ontsnap en vind vryheid onder die boskoorsboom waar blare hul gang gaan en jaarsirkels met ‘n kreet van geboortepyn groei.

My asem rinkink bo tussen takke terwyl my longe hieronder huig.

As ek net die wind kan vang-

verdwyn tussen veerligte wolke-

as ek net weer kan sit op die punt van ‘n piek en agter ‘n onervare bloulug aan vlug.

IMG_4684

Advertisements

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out / Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out / Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out / Verander )

Google+ photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google+. Log Out / Verander )

Connecting to %s

WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: