Onweer


As die wolke so hang – swaarmoedig hang asof die grys van verdriet neersak op natuur se bewussyn- waai die wind van wete weer deur my. Ek probeer skuiling ontsnap en vind vryheid onder die boskoorsboom waar blare hul gang gaan en jaarsirkels met ‘n kreet van geboortepyn groei.

My asem rinkink bo tussen takke terwyl my longe hieronder huig.

As ek net die wind kan vang-

verdwyn tussen veerligte wolke-

as ek net weer kan sit op die punt van ‘n piek en agter ‘n onervare bloulug aan vlug.

IMG_4684

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s