Pasop, my kind


Reën. Reëndruppels orals. Reëndruppels teen my ruit. Reën besig om weg te sink in onkruid.

Die lente het eindelik deur die stof gebreek met ‘n kierie in die hand, ‘n groen kappie op die kop en ‘n beblaarde plakkie aan sy voet. Oor die koppies wat so teen die ideale landskap van Engeland destyds gestaan het- ‘n bespotting van hulle magiese berge- het hy gekom om my te haal.

Wanneer hy eers oor die berg verskyn bedaar daar agter hom ‘n veld se stofwolk. Hy is eers net ‘n glinster en dan ‘n dreun. Voor jy nog kan keer begin hy sy landloop met ‘n donderstorm kort op sy hakke wat dreig om hom in te haal.

Hy het nie tyd om jou te groet nie- net ‘n beskaafde knik van sy kappie en hy’s verby. Sy plakkies sleep deur die rooi sand soos hy verby waai. Hy ruik soos suurlemoen en kruisement- ‘n nagedagtenis.

In die middel van Suid Afrika omvou die skaduwee van die wolke jou. Die wind waai jou hare deurmekaar, brand jou gesig en ontplof in ‘n sentimentele reën.

En hier staan jy. Tussen Lente wat sy kappie nog vashou en weghardloop van sy eie geskenk en die twis tussen lug energië.

Terwyl jy daar staan, hier is vir jou ‘n liedjie of twee.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s