My stories

Mind

A girl once had a man thrust his penis down her throat. It came so suddenly, unexpected and unwanted that she tried to embrace it in order to make the offense seem less than what it was. She was in love with the man behind the penis. They had just shared one of the most beautiful moments in life. They had shared a bath and he bathed her in the most fragile pieces of his thoughts. As her skin wrinkled from the hours spent in water, her heart wrinkled from soaking up his fragility.

He climbed out and thrust his penis down her throat and she gagged and the fragility became her.

Today I saw a group of black students sitting in a small, dispersed circle. They had a microphone, but it was really just a nuisance creating crackling that numbed the voice trying to speak up. One young man was saying, “And therefore,” crack.

“And therefore,” he repeated. “Therefore we cannot be racist. When condemned under the laws of a white Western world we cannot be racist.” Crack.

A girl took the mic, and behind her I saw two or three white students passing by shaking their heads. They had heard what he had said. They had heard the crackling and they saw the two or three red berets. They didn’t mind it though.

Listening has a few synonyms. Notice. Pay attention. Heed. Observe. Watch. Mark. Mind.

Minding something gives it an extra layer of meaning. Minding is: not simply hearing. Caring. Thinking about it. Actively participating in discussion, even if you do not say a word.

Here’s what happened after the girl’s bath: she stood up, dried her soaked up body and minded. It took her a long time to listen past the action of what he (the man behind the penis) had done. Have you heard that actions talk? If she had only heard what the action said, she would’ve been filled with anger today. She would’ve said it was colonisation. He had taken the sympathy her body wanted to portray hostage. It was selfish, in order to satisfy his own fragility.

But she minded the action. She listened to the action in her head over and over again and finally realised that the action said this: I want to portray love. I’m fragile and empty after allowing you to bathe in my soul’s deepest holes. I want to have a moment of pleasure, intimacy. Where you comfort me. I want love.

She listened and minded so much that she realised: this was an act of love. How sad that he can only portray love through force. How sad that his idea of love is to take hostage. She doesn’t feel anger. She feels pity.

If the white students were to turn around today, they would’ve seen that the black students were not the man behind the penis trying to take, take, take. They were sitting in the bath, sharing their deepest of fragile thoughts attempting to move to a place where they can be comforted with someone who minds. If the white students had stopped to mind for a few minutes,  they would’ve minded that black students felt that their world was alien: a colourless foreign world wherein pigment is taken hostage. If the white students minded, they would’ve realised that they are the man behind the penis taking hostage the comfort they think they deserve.

I pity the white, for they do not mind that they do not mind love.

 

Advertisements

Vier seisoene van ‘n jaarlemoen

31230664_10155619249640945_4152340069279072256_o

 

My Oupa was maar nog net ‘n takkie toe hy as 4-jarige seuntjie agter die spatbord van die muilkar lê en slaap het.  Hier is die partikulêre onderskeiding tussen wa en kar belangrik. ‘n Kar is ‘n voertuig met twee wiele wat deur een of meer diere getrek word. Nié ‘n motor nié. ‘n Motor het vier wiele en ‘n enjin. ‘n Wa het ook vier wiele, maar geen enjin nie.

Dis nog donker, al is die son al aan die opstaan. Aan weerskante van die kar hardloop ‘n boom om en om. Elke paar myl is die boom weer daar. Dis óf dat die boom hardloop, óf die wêreld is rond. Op skool vind hy dit glad nie moeilik om te glo dat die wêreld rond is en draai nie, hy het dit mos self gesien as hulle so deksels vêr gery het. Buiten die bome, hou Klein Bennie Smit  die muile dop. Hy sien die  knieë knak elke nou en dan, maar die pote raak nooit die grond nie. Miskien, besluit hy, miskien hang hulle sommer net aan die disselboom en skop-skop so. Want vader weet geen muil sal dit vir só lank kan uithou nie.

Wanneer hulle uiteindelik in Johannesburg kom, muilkar êrens langs die pad geruil vir ‘n trein en ‘n bus, is Klein Bennie Smit al 20-jaar oud. Hy is ‘n mooi man. Lank en maer en vol truuks. Hy is ‘n brandweerman op Mayfair se Central Firestation. Hy ken die hele Johannesburg en sal jare later vir sy kleinkinders die strate oor en oor teken totdat hulle die een lang pad sién swenk. Twee stadsbeplanners het per ongeluk twee verskillende afmeetings gebruik. Die een het van die onderkant van die straat gebou, die ander van bo. In die middel, waar die twee kante bymekaar moet kom, kom hulle slegs met moeite bymekaar.

Bennie van die plaas is goeie vriende met ou Kenny Kerns. Op ‘n dag is daar ‘n nuwe offisier aan diens. Bennie vra of hy gou uit kan bel, neem die telefoon en gaan staan agter die deur van die watchtower. Hy bel. ‘n Oproep kom in. Die nuwe offisier aan diens neem die adres en lui die alarm. Almal kom afgehardloop, aangetrek en reg vir diens. Die Fire Marshal neem die papiertjie. Kyk. Kyk weer: “13 Kruisstraat! Weet jy dan nie dis jou eie adres nie, man! Bennie Smit en Kenny Kerns, kom hier!” Vet pret.

Op ‘n dag is Bennie weer aan diens. ‘n Oproep kom in van ‘n klein dogtertjie, Annatjie. Hy probeer uitvind of sy nie vir hom die adres kan gee, of die telefoonkode van hulle huis nie, maar Annatjie kan nie daar bykom om te sien nie. Sy lui naderhands af nadat sy lekker met Oom Ben gepraat het. Die volgende dag bel sy weer. Vir weke gesels hulle. Intussen het Annatjie erken sy is ‘n jong dame wat by die switchboard werk. Hulle spreek af om by die stasie te ontmoet, sy sal ‘n wit handsakkie hê, hy sal sy uniform dra. Maar toe die tyd kom, en Bennie haar sien, swenk hy weg. Sy’s te mooi. Later toe hy terugkeer stasie toe, gaan kyk hy hoe laat die trein Germiston toe vertrek. Toe hy by die trappies afloop, sien hy die wit handsakkie langs Santa lê.  Nie lank nie, toe bly hulle saam in die getroude kwartiere van die firestation. Dol gelukkig, Deon gooi sy speelgoed in sy pa se boots en Annatjie spring nog saam met haar man op wanneer die alarm afgaan in die nag. Teen dié tyd was Oupa al ‘n volgegroeide boom met ‘n hele paar jaarlemoene aan sy takke.

Die gesin trek later terug plaas toe. Dis is hier waar Heimweeberg, Barboonrandjies, Berea en Mayfair se brandweerstasies verweef in my geheue. Ek het te laat begin luister. As kind het ek altyd gaan speel as Oupa eers begin praat aan tafel. My pa moes aande om sit en luister na die stories, wat altyd met soveel erns vertel was dat dit na politiese uitsprake geklink het. Wat ek wel onthou, was hoe sy verhale begin het as ‘n klein takkie en naderhands so verweeef het dat dit lyk na ‘n swaeltjienes wat vassit in ‘n wag-‘n-bietjie boom. Daar was te veel wat hy wou vertel. Die uitleg van die brandweerstasie, die meganismes van die brandweerwa, die teater, die bok wat die een aand op die kar gedurende ‘n vertoning gepiepie het. Hy het selfs, by geleentheid, My Fairlady uit sy kop uit vertolk. Ek onthou hoe hy my by die hand vat en sê: ‘Kom’. En al bak jy koek of lees boek, gaan jy. Elke keer iets nuuts. Dan vertel hy van Eugène Marais en wýs jou die termiete. Hy lok ‘n leeumier uit sy gat, laat jou ruik aan die stink swart blom voor sy agterdeur (intussen verskuif weg van die huis af). Hy vertel jou van die wag-‘n-bietjie se mites, die bye in die dak van sy werkswinkel wat hy met ‘n tennisrakket slaan. Hy leer jou om te lag vir mense wat so trots is op hulle familiename: “Want kyk,” en hy haal sy groot familienaam boek uit, “hulle is almal afkomstig van slawe of diewe.” Een aand bel hy jou, en jy lees vir hom Totius en julle huil saam omdat Annatjie nou weg is. Dan sluk hy sy trane en julle loop weer saam en tel jaarlemoene, sade, plantjies, suurlemoene en mandjies op.

Hy was ‘n hardkoppige man, waar elke ding in sy huis ‘n plek het. Maar onder die skil was die soetse, lekkerste, vriendelikste jaarlemoen wat vir ‘n sieklike, vreemde kind ‘n houtstoeltjie sou gee, wat Sepedi met passie gepraat het, áspris gepraat het om te wýs wat liefde is. Vir hom was daar nie ras nie, daar was net mens. Daar was nie dood nie, daar was net lewe. Hy kon houtwerk doen soos min. Hy het elke boom se naam geken, elke bees se siekte, het ‘n swart mamba in die gesig gestaar, katjies bevriend, Totius gelees, Bidsprinkaan van André Brink aan tafel oorvertel. Hy was Oupa Barend (sê Bêrend nie Barend nie), my gunsteling-boommens. As ek kon, het ek sy siel in die wag-‘n-bietjie laat vassit, sodat ek elke dag onder hom kon gaan sit en net weer luister na ‘n storie.

Rus sag, Oupa Bennie Smit van die plaas. Re tla bonana gape.

562324_4580298427414_1165503854_n

 

Unbearably human

One does not read Milan Kundera’s The unbearable lightness of being lightly. One breathes in every word. You taste his sentences in order to decipher which blend of profound truths he has mixed together. Only then, long after completing the novel, are you able to take a deep sip of perspective.

The unbearable lightness of being is, at face value, a story about the uncountable love affairs held by one man, Tomas, despite his immeasurable love for his wife, Tereza. Tereza knows about his love affairs too. At one stage she so much as fantasizes over joining in on his escapades in discovering all the unique features of the female body. However, carefully steering the novel away from hitting the Fifty shades of grey iceberg, Kundera provides a thoughtful investigation into every character’s inner being.

Kundera’s novel plays off during the political unrest of Prague in 1968, and follows the rest of Tomas and Tereza’s life. Although it is an analysis of love and lust, it is also an analysis of what it means to be human during a time of severe inhumanity. The narrator makes various comments prior to the onset of Tomas’ steamy sex life. He says this: “the heavier the burden, the closer our lives come to earth, the more real and truthful they become. […] The absolute absence of a burden causes man to be lighter than air, to soar into the heights […] and become only half real […]. What then shall we choose? Weight or lightness?” (5).

He investigates more than just this dichotomy between lightness and weight. The novel also confronts us with the inescapable reality that we are humans with only one chance to experience life with. We cannot make a decision based on what we want, says Kundera. We can only ever hypothesize over what we think we want. “There is no means of testing which decision is better, because there is no basis for comparison. We live everything as it comes, without warning” (7).

This is what kept me hooked on Kundera. In fact, it forced me to complete the novel in two days. Kundera reminds us of our humanity. He doesn’t expect his characters to be angels or demons. He created his characters to be unmistakably human. There is no need for Tomas, Tereza or Sabina (yip, the Freudian mistress), to pretend to be that which they weren’t invented to be. Beautiful mistakes arrange themselves in such a way and by such an innumerable amount, that the end of the novel dares to say it is these mistakes which make the characters the absolute best of humans. They are allowed to squeeze life full of mistakes and still end up where the reader wants them. The incredible lightness of being- to be read at least once. If not for the sex, then for the profound truths about being human.

Amagwinya

Vetkoek.

Dit klink byna belaglik om te sê ons het hierdie Desember vetkoek gemaak. Suid-Afrika vier gewoonlik kersfees net skuins voor ‘n hittegolf. Net kort ná hierdie hittegolf het ek en my ma besluit dat daar beslis vetkoek vir aandete móét wees, aangesien ons nou reeds feestelik is.

Ons huishulp was per toeval doenig in die kombuis toe ek die deeg voorberei. Victoria het haar skeptiese, uit die hoek van haar oog, kykie gegee. “Vetkoek in Zulu?” vra ek maar om die stilte te verdoof.

“Amagwinya,” en sy lag uit haar maag uit. Sy hou van vetkoek, maar sy maak dit anders.

Victoria se Amagwinya:

1kg Koekmeel

10ml Sout

30ml Suiker

1 Pakkie kits suurdeeg

750ml lou-warm water

30ml Sonneblomolie


  1. Sif die koekmeel, sout en suiker saam.
  2. Voeg die suurdeeg by.
  3. Voeg olie en water by. Meng goed. Dit moet ‘n morsige, taai deeg vorm.
  4. Plaas die deeg op ‘n oppervlakte wat góéd gestrooi is met meel.
  5. Knie, suster, knie!
  6. Plaas die deeg terug in ‘n bak wat liggies met olie gesmeer is.
  7. Plaas, volgens Victoria, verkieslik kleefplastiek oor die bak. Ek wou ‘n nat vadoek gebruik, maar die deeg klou daarteen vas. Bêre dit in ‘n warm plek en los dit vir ongeveer 30 min.
  8.  Verdeel nou die deeg en rol in eweredige balletjies.
  9. Verhit (redelik baie) olie in ‘n diep pan of pot. Die olie is die regte temperatuur as jy ‘n stukkie deeg daarin gooi, en sién hoe dit braai.
  10. Wanneer die olie verhit is, plaas twee of drie bolletjies in die olie. Die vetkoek sal so wil-wil self omdraai as dit mooi bruin is aan die onderkant. Draai die vetkoek versigtig om en braai dit aan die ander kant. Haal die gebraaide vetkoek uit en herhaal tot al die deeg op is.

Vetkoek is lekker warm én koud. Konfyt, maalvleis, kaas, of al drie opsies saam, is maar van die heerlike vulsel wat lekker proe. Ek dink mens kan selfs roomys en nutella betrek om als net nog meer sondig te maak.


Met hierdie vetkoeke in die hand het ek en Victoria heerlik gesit en gesels. Ons het gepraat oor troues, Labola, voorbehoedmiddels, Ramaphosa (sy dink hy is maar, soos alle mans, net nog ‘n Zuma – haar woorde), werk, getrouheid, haar dogtertjie wat die jaar Graad 3 toe gaan, geld, oonde, olies, verskillende meel. Oor alles het ons gesels.

Haar man is onbewus daarvan dat sy nie nog kinders wil hê nie, “Vir wat? R420 ‘n maand? In my land kry jy nie als mahala nie, ook nie kinders nie.” Sy is trots op haar werk, en om te kan werk sodat sy vir haar dogtertjie se opvoeding kan betaal. “In opvoeding”, sê sy, “lê die geheim”. En daarom moet ek wag tot 35 voor ek trou, al wil sy vir my kom werk sodra dit gebeur. Oor die uitstaande labola sê sy nie veel nie, maar hy sal eendag moet betaal. Sy werk nie verniet nie. Hy móét betaal.

Ek gaan laai haar af en sy loop na haar taxi toe. Terwyl die mans toutrek oor ‘n lappie grond en die gras intussen uit sy nate uit skeur, sal ons oormôre weer amagwinya maak en saam aan tafel ons kinders voed, Vic. Want met hierdie vetkoek sal ons ‘n nasie herbou.

Illusie van ‘n demokrasie

Ons is tans besig om vir die eerstejaars woordsoorte te leer. Van die voorbeelde wat onder ‘abstrakte selfstandige naamwoorde’ gebruik word, is demokrasie.

En liefde.

Per toeval is kampus dié tyd van die jaar ‘n sirkus van groen, geel en blou plakkate. Soms ‘n rooi barret wat êrens kop uitsteek tussen ‘n klomp ongeïntereseerde studente. Politiek sypel selfs in studenteraadverkiesings in hier in Suid-Afrika. Persoonlik wens ek dat ons net ‘n groep mense kon kies wat goeie leierskap vertoon, eerder as hulle verbintenis aan ‘n party, maar so ja.

Met die merk van ‘n kruisie begin ek weer nadink oor ‘demokrasie’. Die woord word deesdae soos sout oor ons gesprekke gestrooi. ‘Demokratiese reg om te stem’. ‘Jou demokratiese plig’. ”n Demokratiese verkiesing’.

Demokrasie bestaan nie. Demokrasie is abstrak- dit is wat ons dit dínk om te wees.

Ek het tussen al die sout van demokratiese gesprekke eendag my broodjie vir ‘n man op straat gegee. Hy het ‘n plakkaat voor hom met ‘n groot pikkewynagtige voëltjie opgeteken. Die voëltjie vra mooi vir kos of geld of hulp. Ek wonder of hy enige benul het dat hy ook ‘n plig het. ‘n Demokratiese stem.

Ek gee toe vir hom my broodjie. Ek het nie vandag tyd gekry om asem te haal nie, wat nog van kos eet. Hy neem die broodjie, gee ‘n briljante skitterende glimlag en sê dankie. Hy draai om, draf-stap na die verkeerslig en roep. Aangedraf kom ‘n maat. Brood word gebreek en nagmaal word daar onder die rooi, groen en geel ligte gehou.

My goeie dônner, dink ek. Dít, liewe eerstejaars, is demokrasie. Nie die kruisie wat jy dink vir jou ‘n stem gee nie. Maar die barmhartigheid van die mense wat die demokrasie opmaak en opdink. Die mag lê dan in die mense se hande. Die stem is dan in óns monde. Dan moet ons daai mag ook deel en nagmaal hou met dié wat nog minder stem het as ons. ‘n Kruisie op papier is abstrak. Mededeelsaamheid, barmhartigheid, medemenslikheid – dít is konkrete demokrasie.

 

Herevalueer

Ons het gister Krotoa gaan kyk.

“Die narratief, kind, die narratief! Die idee agter die film- nie die akteurs wat soms spel verloor of die taal wat nie lekker pas nie- die idee” seg ons studente-groepie na die tyd aan mekaar en trippel huis toe met magies vol springmielies.

Krotoa spook nog by mens soos haar ou liggie dobberend spook op die see net voor sy op Robben Eiland beland. Die Khoi-prinses wat met haar bokvelle hier voor die Afrikaanse gehoor geskiedenis uitdaag en ons hedendaagse opvattings oor die hele Land Restitution debakel kom bevraagteken.

“Ons besit nie die land nie, ons is van die land” – so iets lui Krotoa aan Harry die Strandloper wat reg is om Van Riebeeck te vermoor. Mens kry so lekker laaste vuis-in-die-maag wanneer die film ter nagedagte herinner dat daar ook bekende afstamelinge van Krotoa se kinders is, onder andere FW de Klerk en Paul Kruger. Wie besit nou werklik die land in Suid-Afrika? Wie se reg is dit om hier te woon, te boer, te plant en te bewerk? Nee niemand sin nie. Niemand se reg nie, want die land behoort aan haarself. Mens kan Krotoa verkrag en haar opdollie in Nederlandse rokke en Afrikaans leer, maar sy bly ‘n vry vrou wat is op haar eie. Ons kan Suid-Afrika verkrag en haar opdollie in reënboognasies en haar 11 amptelike tale leer, maar sy bly ‘n vry vrou wat is op haar eie.

Die hele fliek-besigheid is maar tipies Afrikaans. Maria, Van Riebeeck se vrou en ou Jan van Riebeeck self is nie baie oortuigend vertolk nie. Ek twyfel sterk hy was so medemenslike man, net soos ek twyfel dat Krotoa se huwelik met ‘n Nederlander so sprokiesagtig begin het. Deon Lotz is ook maar net Deon Lotz.

En tog bly Krotoa mens by. Miskien omdat sy so bietjie van ons almal is: ‘n tolk wat probeer om (verskeie) beskawings te verenig. Mag haar lewe nie ‘n vooruitsig wees van ons lewens nie, maar mag haar lewe ons herinner aan ons eie demokratiese plig. Nie die flou kruisie langs die naam elke 4 jaar nie, maar die stem vir die stemloses. Die brug. Die Krotoa.

 

Vrou op gras

Die son span hoog oor kampus. Meeste mense wat vandag besluit het om swart te dra (ter nagedagtenis van wat?) sukkel klaend voort met sweterige lywe en bedompige hoofpyne.

Ek draf-stap terug van die administrasiegebou: ‘n nietigende einde van papierwerk wat uitstaande is of dít of dát. Universiteite vind maar altyd iets kort. Maar eintlik is my Maandag nie te blou nie, en ek kry als wat ek beplan het, min of meer gedoen. Ek is oppad koffiewinkel toe: “net ‘n kleintjie, dis Maandag,” stel ek my beursie gerus.

In my stappie val my oog op ‘n ma. Sy het ‘n mamma-lyf, rond en sag met ‘n losserige rok wat oor die gras val soos sy plat onder ‘n boom sit; voete voor haar uitgespan.

Op haar skoot lê haar seuntjie saggies en drink aan haar. Sy skroom nie. Sy sit net so rustig, baba op die skoot, en gee vir hom haarself. Haar bors is styfgespan van volheid: soos die son op ‘n oop dag terwyl Johannesburg groet. Ek moes seker nie kyk nie. Miskien my kop wegdraai in eerbied. Maar dit was so mooi. So rustig. So natuurlik.

Dit terwyl ek my kop vol teorieë het oor die Afrika en Westerse leierskapsmetodes: moet ons nie maar Afrika omhels nie? Moet ons nie maar op ons knieë val en sê: “Ons het jou vir so lank eenkant toe geskuif, ‘n weeskind gemaak en neergekyk op jou”? Maar jý is die antwoord. Die moeder. Die een wat ons sal kan leer hoe om te dink vir die gemeenskap en nie net vir onsself nie. Nie net vir individualisme, of kapitalistiese gretigheid nie. Vir mekaar.

Moet ons nie maar ook drink van die moedersmelk van Afrika nie?

Die alomteenwoordige jare

Toe ek klein was, in die laerskool was, het my ma altyd vinnig in Pick ‘n Pay ingehardloop na skool. Langs die Pick ‘n Pay was so ou-tannie skoenwinkel met ballerina-flats. Ek het baie voor daardie venster gaan stilstaan en gedroom oor die silwer en goue skoentjies. Jy weet?  Daardie ou-tannie skoenwinkel silwer en goud.

Nou ja toe, toe word ek groot en die silwer is nie meer vir my so deftig nie.

Voor my in die ry staan die Tannie en grou in haar swaar swart handsak. Sy lê half op die trollie en prewel kla woordjies. Sy draai op eens vies om en sê: “agh jy weet, hierdie vervloekte handsak sluk alweer my selfoon in. As ek in die kar kom gooi ek sommer als uit op die sitplek. Ek smyt sommer die hele ding weg!” Agh en die ou Afrikaanse Tannie met haar blou en grys bloes is mos nou so uit ‘n volksverhaal, en ek giggel en prewel ‘n woordjie van gerusstelling.

“Corrie, wil jy koffie gaan drink?” Sy kyk na die ouma langs haar wat wasig voor haar uitkyk- hare spierwit styf om haar kop gekrul. Sy moet herhaal, en verstel die ou oortjie van die ouma bietjie harder. “Corrie! Ek vra wil jy koffie gaan drink!”

Corrie het netnou ‘n glas water gehad, sy’s reg, dankie.

Ek verstaar Ouma Corrie. Sy dra ook ‘n bloes van krapperige lap en ‘n los broek. Onder vou haar voetjies netjies in ou-tannie skoenwinkel silwer ballerina-flats en ek wonder of ek ook weer eendag dit sal wil dra, so met my sykousies.

Ek begin die trappe na my woonstel klim met al die sakke. ‘n Dogtertjie wat net een vloer bo my bly, en wie se alarm my elke oggend 5 uur wakker blêr, keer my voor.

“Hallo tannie, wat is tannie se naam en hoekom klim tannie trappe?”

Die ‘Tannie’ laat my huiwer. Moet ek haar korrigeer? Sy is seker 15 jaar jonger as ek. Hoe weet sy ek is ‘n Afrikaanse tannie? Staar sy ook vir my skoene en droom daaroor? Of dink sy al my skoentjies is walglik?

Ek antwoord maar net dat ek die trappe verkies- die huisbak kom heeltemal te vinnig by die eindpunt uit. Ek mag net sowel klim en my tyd vat.

Van wees op Vrouedag

Man desires a world where good and evil can be clearly distinguished, for he has an innate and irrepressible desire to judge before he understands.

– Milan Kundera-

Meerdere maal wek jy in my ‘n konstante klop van angstige haat. So neerhalend kan jy wees met die druk van warm dae, die gejaagde gemeenskap, die denkende botheid. As jy eers so opstandig raak en niks wil toelaat om net te gebeur nie; as jy so protesteer teen liberale (of is dit net menslike?) aanvaarding, bal ek ook mý vuiste en voel hoe die kwaad my maag laat knoop en die kru woorde in my drome draai met die hoop om jou môre in ‘n goeie geformuleerde argument uit te skel.

En dan, op dae soos vandag, klop jy so suutjies aan my deur voor jy jou son skyn. Jy waai jou kielie-briesie en fluister geurige liefdeswoordjies en gee geskenkies van tyd en menslikheid: ore om te luister na my gekla;  drukkies van gerusstelling; boeke van verstaan en verwoording.

Jý, die een op wie se stoep ek tuisgekom het. Jý, die een wat so dooi en opeens weer ontdooi in ‘n perste van pers blomme. Jý leer, op dae soos vandag, dat die lewe nie ‘n weghol trein is wat ek verpas het nie. Jy leer: ék is die trein, ék is die tyd, ék is vrou.

En in die vrou? Die krag van twee wêrelde wat stoei en bots en groei. Die krag van wees: van liefde vir die fyn kindjie en die geelste geel onkruid blommetjie; van haat met ‘n haat waarmee net ‘n vrou kan haat as onreg geskied – omdat die vrou wéét van terugsit en luister na die geselskap van die grootmans, of uitglip en koffie skink en koek bedien, of bekommer oor knoppe op verkeerde plekke en die ongeboorte van ‘n lewe wat ‘n houvas aan geluk sou wees.

“Agh vrou, ek kan jou nie verstaan nie.” Want jy is te groot, te veel, te áls om net een ding, een kleur van ‘n reënboog van moontlikhede, te wees.

WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: